Ο Λόρδος Τάκης και η κακιά μάγισσα Αιμομπαρτονέλλα

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest

..γράφει η Εύη Κολοβού

DISCLAIMER

Τα παρακάτω είναι μόνο η περιπέτεια της Εύης και του Τάκη και πως κατάφεραν να νικήσουν την αιμομπαρτονέλλα με την αρωγή του κτηνιάτρου τους. ΜΗΝ προσπαθήσετε να εφαρμόσετε όσα εφάρμοσαν εκείνοι αν η γάτα σας πάθει αιμομπαρτονέλλα. Μιλήστε με τον γιατρό σας και φροντίστε να φτιάξετε ένα σχέδιο για να την θεραπεύσετε!

Ο Τάκης είναι αυτό που λέει και ο τίτλος του: Λόρδος! Από τότε που υιοθέτησε τη δίποδη μανούλα του όταν ήταν 1,5 μηνών περίπου και μέχρι σήμερα που είναι σχεδόν 8 ετών ζει βασιλικά. Εντός διαμερίσματος, με την καλή του την τροφή, με τα εμβόλιά του, τα αντιπαρασιτικά του, με τα όλα του. Με λίγα λόγια, τρίζει από καθαριότητα! Μπορεί να του κρέμονται λίγα παχάδια, αλλά τι να γίνει, είναι στειρωμένος και όλη μέρα ξάπλα, αλλά γενικά σκάει από υγεία το καλό μου. Ή μάλλον έσκαγε από υγεία μέχρι πρότινος!

Πριν δύο μήνες περίπου, πώς του γύρισε το κεφάλι -ουδείς γνωρίζει- και απέκτησε ένα νέο χόμπι: ξαφνικά, τα πλακάκια στο μπαλκόνι έγιναν γι’ αυτόν πολύ ελκυστικά και προπαντός πολύ νόστιμα! Άρχισε, λοιπόν, να νιαουρίζει συνεχώς για να βγει έξω, μόνο και μόνο για να τα γλείψει. Όσο κι αν έπλενε η μανούλα, εκείνος εκεί, επέμενε. Τον τραβούσαν τόσο πολύ, σε σημείο που να αδιαφορεί πλέον για τα αγαπημένα του πατέ (ποιος; Ο Τάκης, αν είναι δυνατόν!) Αποτέλεσμα αυτής της μανίας ήταν να χάσει βάρος, αλλά και ενέργεια γενικότερα, καθώς άρχισε να είναι όλο και πιο αδύναμος και νωθρός.

Όπως ήταν λογικό, ως γατομάνα, ν’ αρχίσω ν’ ανησυχώ. Η κτηνίατρός μας πήρε όποιον συνάδελφο είχε και δεν είχε, μπας και βρει παρόμοιο περιστατικό. Κι εντόπισε ένα γατούλι στην Αθήνα, το οποίο είχε αναπτύξει παρόμοια συμπεριφορά, η οποία οφειλόταν στην αλλαγή τροφής. Είναι γεγονός ότι και ο Τάκης είχε αλλάξει μάρκα πριν μερικούς μήνες, οπότε κάναμε το πείραμα για λίγες μέρες και επιστρέψαμε στην παλαιότερη τροφή του. Αμ δε! Ο έρωτας του Τάκη με τα πλακάκια ήταν πολύ δυνατός και καμία αλλαγή τροφής θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο σε αυτόν!

…και κάαααπου εκεί ξεκίνησε η οδύσσεια των εξετάσεων. Μιλάμε για κανονικό ξεσκόνισμα στα πάντα. Τα πρώτα αποτελέσματα ήταν ένα ΣΟΚ. Αιματοκρίτης 12, στο όριο να πάθει ανακοπή ο έρμος και μία βαρβάτη αυτοάνοση αιμοσυγκολλητική αναιμία (εξ’ ου κι ο χαμηλός αιματοκρίτης) Μα γιατί όμως;;;!

Αυτά οφείλονταν σ’ αυτή την άτιμη μάγισσα την αιμομπαρτονέλλα ή αλλιώς ιογενής γατοαναιμία! Τι είναι αυτή; Είναι ένα παράσιτο (Mycoplasma haemofelis με παλαιότερα σουξεδιάρικο όνομα Haemobartonella felis), το οποίο συνήθως μεταδίδεται από ψύλλους. Κι όπως κάθε παράσιτο που σέβεται τον εαυτό του, είναι ντιπ ύπουλο: άπαξ και κάνει ντου, πάει και επικάθεται στα ερυθρά αιμοσφαίρια του αίματος (τα οποία οξυγονώνουν τον οργανισμό) και τα ρημάζει. Και γιατί την αποκαλώ μάγισσα; Ε, όπως οι μάγισσες απεικονίζονται με μια τεράστια κρεατοελιά στη μύτη, έτσι κι αυτό, δημιουργεί κοκκία πάνω στα ερυθρά αιμοσφαίρια, σα μπιμπίκια ένα πράμα! Τι κάνει λοιπόν το ανοσοποιητικό όταν το εντοπίσει; Εξαπολύει επίθεση! Το κακό είναι ότι δεν επιτίθεται αποκλειστικά στο παράσιτο, αλλά στα ίδια τα ερυθρά αιμοσφαίρια στα οποία πήγε και κατσικώθηκε, με αποτέλεσμα να αναπτύσσεται αυτοάνοση αναιμία.

Το παράσιτο της αιμομπαρτονέλλας πάνω σε ερυθρά αιμοσφαίρια (Torkan et al., 2012)
Δεδομένης της σοβαρότητας της κατάστασης, οι πιθανότητες για τον Τάκη ήταν 50-50. Ελπίδες υπήρχαν, εφόσον άντεχε την αγωγή. Αποφασίσαμε, λοιπόν, να πάμε επιθετικά. Μασάει ωρέ ο Τάκαρος;! Ναι, μάσησε: κορτιζόνη για να κάνουμε ένα shut down στο ανοσοποιητικό του για να σταματήσει την επίθεση στο αίμα του και παράλληλα αντιβίωση για την αιμομπαρτονέλλα. Τρεις βδομάδες καρδιοχτύπι, με κάθε μέρα που περνούσε να είναι και μια μικρή νίκη. Σιγά σιγά ο Τάκης άρχισε να τρώει περισσότερο και να ανακτά δυνάμεις, ενώ και το πάθος με τα πλακάκια του μπαλκονιού έχασε την αίγλη του: ήταν τελικά ένα εφήμερο φλερτ, το οποίο ευτυχώς δεν είχε συνέχεια, καθώς ο Τάκης κατάλαβε ότι η μία και μοναδική του πραγματική αγάπη είναι η μανούλα του!

Κι έτσι, αφού πέρασαν οι τρεις κρίσιμες εβδομάδες, κάναμε επαναληπτικές εξετάσεις: Αιμομπαρτονέλλα, φάε τη σκόνη μας! Βέβαια, οι ενδείξεις ήπατος χτύπησαν κόκκινο – αναμενόμενο λόγω αντιβίωσης και κορτιζόνης, αλλά δε γινόταν κι αλλιώς, εφόσον έπρεπε να επιβιώσει. Ακολουθεί, λοιπόν, μια ψιλοαυστηρή κλινική δίαιτα (κλαψ!) και αγωγή με κτηνιατρικό χαπάκι για να δώσουμε ένα σπρώξιμο στο συκώτι του να επανέλθει στα ίσια του, ενώ και η αναιμία που εξακολουθεί να έχει, δεδομένου ότι είναι αναγεννητική, υποχωρεί καθώς ο οργανισμός παίρνει τα πάνω του σιγά σιγά και ανεβαίνει ο αιματοκρίτης του.

Τι μάθαμε από αυτή την περιπέτεια;

  • Η γενικότερη αντίληψη ότι δίνουμε αμπούλα για τους ψύλλους μόνο το καλοκαίρι μάς τελείωσε. Οι χειμώνες γίνονται ολοένα και πιο ζεστοί όσο περνούν τα χρόνια (καταραμένη κλιματική αλλαγή), με αποτέλεσμα οι ψύλλοι να κόβουν βόλτες ακόμη και αυτή την εποχή και δεν ουδείς ξέρει πότε μπορεί να την πατήσει.
  • Η αιμομπαρτονέλλωση προκύπτει συνήθως σε αδέσποτα ή εκτός σπιτιού γατούλια γενικότερα. Αμ δε! Η γκαντεμιά του Τάκη που ζει σε διαμέρισμα απέδειξε το αντίθετο. Πού τον άρπαξε τον ψύλλο; Ίσως στο μπαλκόνι από χώματα στον αέρα, ίσως να μετέφερα εγώ με τα παπούτσια μου ερχόμενη απ’ έξω…δε θα το μάθουμε ποτέ, αλλά πλέον προσέχουμε για να έχουμε! Ειδικότερα κατά την περίοδο που παίρνει το ζώο αγωγή, επαφές με άλλα ζώα, απαγορεύονται διά ροπάλου (ξέρω, είναι ζόρι να θες να χαϊδολογήσεις άλλα γατούλια ή σκυλομπούμπηδες και να μη μπορείς, αλλά υπομονή!)
  • Η αναιμία γενικότερα, είτε είναι επίκτητη είτε κληρονομική είναι ύπουλη. Ποτέ δεν ξέρεις πότε και πώς θα χτυπήσει. Τακτικές εξετάσεις, παιδιά! Ένα επίσης tip είναι ο έλεγχος του βλεννογόνου: τα ούλα πρέπει να είναι ροζ. Αν τα δείτε άσπρα (ή στην περίπτωση του Τάκη που ήταν κάτασπρα!) είναι σημάδι ότι ο αιματοκρίτης έχει πέσει στα πατώματα. Το ίδιο ισχύει και για το λευκό των ματιών: σ’ ένα υγιές ζώο είναι ένα τσακ πιο ροζ!
  • Tα ζώα είναι πανέξυπνα. Δεν αδιαφορούμε ποτέ σε ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΑΠΟΚΛΙΝΟΥΣΑ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ! Το γλείψιμο στα πλακάκια του μπαλκονιού μας, ήταν ο τρόπος του Τάκη να δείξει ότι «HELOOOOO, κάτι δεν πάει καλά με την πάρτη μου, μάνα!» (ναι, ο Τάκαρος είναι γατόνι με όλη τη σημασία της λέξης!) Αν δεν το έκανε, ανάθεμά με κι αν θα έπαιρνα χαμπάρι τι συνέβαινε!

Αυτή ήταν η περιπέτεια του Τάκαρου! Υποθέτω ότι τα όποια συμπτώματα ποικίλλουν αναλόγως της σοβαρότητας της κατάστασης και τον οργανισμό του γατιού, π.χ. άλλα γατούλια με αιματοκρίτη 12 ούτε που κουνιούνται, αλλά ο Τάκης περπατούσε κανονικά – με εμφανή αδυναμία μεν, αλλά κανονικά, σε σημείο που η κτηνίατρός μας απορούσε (αν κι εγώ το έχω πει, τον έσωσε το πάχος του, είχε απόθεμα ο οργανισμός και συντηρούνταν από αυτό!).

Ελέγχουμε, λοιπόν, τακτικά, οι προληπτικές εξετάσεις σώζουν, ακόμη και αν κοστίζουν: ο κίνδυνος να χάσουμε το γατούλι μας έτσι άδικα, ειλικρινά, δεν αξίζει…στο κάτω κάτω, μην ξεχνούμε το βασικότερο: Η γάτα μας υιοθέτησε, όχι εμείς τη γάτα!

Κλείνοντας να πούμε ότι αν βρήκατε το συγκεκριμένο άρθρο αρκετά εκπαιδευτικό και χρήσιμο μην διστάσετε να το μοιραστείτε με τους γατοφίλους σας στο διαδίκτυο κάνοντας κλικ στα παρακάτω εικονίδια – η ωφέλιμη γνώση καλό είναι να διαδίδεται:

Share on facebook
Share on google
Share on pinterest
Share on whatsapp
Share on email

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *